חמש תזות בדבר רפובליקת פלסטין פדרלית דמוקרטית

חמש תזות בדבר רפובליקת פלסטין פדרלית דמוקרטית

Democratic FederalRepublic of Palestine – DFRP

מאת: אורי דייויס

תזה ראשנה

ההכרה בארגון השחרור הפלסטיני (אש”פ  Palestine Liberation Organization- PLO) כנציגו של העם הפלסטיני וצירופו כארגון חבר במעמד של משקיף אצל העצרת הכללית של ארגון האו”ם בשנת 1974 הינו אחד ההשגים היותר המשמעותיים של תנועת ההתנגדות הפלסטינית;

תזה שניה

הישג זה מחייב את אש”פ לכפוף עצמו לאותן אמות המידה של החוק הבינלאומי המתיישבות עם ערכי ההצהרה האוניברסלית בדבר זכויות האדם ולכבד את כלל החלטות ארגון האו”ם שיש להן נגיעה בשאלת פלסטין;

תזה שלישית

אי לכך, מן הראוי כי כלל הארגונים הפלסטינים ויזמות הסולידריות עם זכויות העם הפלסטיני המחוייבים להכרה באש”פ כנציגו של העם הפלסטינית כנקודת מוצא ג”כ לכפוף עצמם לאמות המידה הנ”ל ולכלל ההחלטות הנ”ל;

תזה רביעית

סביר להניח כי מימושן של כלל החלטות ארגון האו”ם שיש להן נגיעה בשאלת פלסטין (ובהן החלטת העצרת הכללית מספר 181 משנת 1947 והחלטה מספר 194 משנת 1948) תוביל לפתרון של של מדינה אחת דמוקרטית, פדרלית ודו-לאומית, רפובליקת פלסטין פדרלית דמוקרטית (Democratic Federal Republic of Palestine – DFRP) המאגדת שלוש ישויות (Wilayat): המדינה (Wilaya) הערבית של פלסטין (בגבולות 1947); המדינה (Wilaya) ה”יהודית” (או מוטב: העברית) של פלסטין (בגבולות 1947); וקרית ירושלים (בגבולות 1947) בבחינת גוף נפרד כפוף למשטר בינלאומי יחודי בניהול ארגון האו”ם (Corpus Separatum under a special international regime administered by the United Nations) – שלוש ישויות הכפופות לריבונותו של הפרלמנט הפדרלי של הרפובליקה ומאוגדות יחדיו באזרחות פלסטינית פדרלית אחת, בחוקה דמוקרטית-ליברלית, ובאיחוד כלכלי.

מן הדין כי כל אלה המחוייבים לעקרון ההפרדה בין המדינה מחד גיסא ומוסדות הדת מאידך גיסא, יעשו ככל שבידם להבטיח כי הרפובליקה הפלסטינית הפדרלית והדמוקרטית תהייה רפובליקה סוציאלית.

תזה חמישית

מימשן של כלל החלטות ארגון האו”ם שיש להן נגיעה בשאלת פלסטין הוא מן האפשר אך ורק על בסיס אנטי-ציוני, היינו על בסיס ביטול החקיקת האסטרטגית של האפרטהייד הישראלי, ובראש ובראשונה חוק

נכסי נפקדים, חוק השבות, וחוק רשות הפיתוח (העברת נכסים) (שלושתם משנת 1950); חוק מעמדן של ההסתדרות הציונית העולמית ושל הסוכנות היהודית לארץ ישראל (משנת 1952); חוק הקרן הקיימת לישראל (משנת 1953); האמנות בין ממשלת ישראל לבין ההסתדרות הציונית והסוכנות היהודית (משנת 1954) ;  חוק יסוד: מקרקעי ישראל, חוק מקרקעי ישראל, וחוק מינהל מקרקעי ישראל, (שלושתם משנת 1960) ; האמנה בין ממשלת ישראל לבין הקרן הקיימת לישראל (משנת 1961).

الإعلانات

خمس أطروحات حول جمهورية فلسطين الديمقراطية الفيدرالية

خمس أطروحات حول جمهورية فلسطين الديمقراطية الفيدرالية

بقلم: أوري ديفيس

 

الأطروحة الأولى

يُعد ويعتبر قبول منظمة التحرير الفلسطينية بصفتها ممثل شرعي للشعب الفلسطيني كعضو مراقب في الجمعية العامة للأمم المتحدة عام 1974 أحد الإنجازات الاكثر اهمية لحركة المقاومة الفلسطينية.

الأطروحة الثانية

الحصول على ذلك الإنجاز يحتم على منظمة التحرير الفلسطينية أن تلتزم بمعايير القانون الدولي المنسجمة والمتناغمة مع قيم الإعلان العالمي لحقوق الإنسان وأن تحترم كافة قرارات الأمم المتحدة المتعلقة بمسألة فلسطين.

الأطروحة الثالثة

وبالتالي فإنه يترتب على جميع المنظمات الفلسطينية ومبادرات التضامن مع حقوق الشعب الفلسطيني التي تعتبر الاعتراف بمنظمة التحرير الفلسطينية كممثل للشعب الفلسطيني كنقطة لانطلاقها أن تلتزم بنفس المعايير وتحترم تلك القرارات.

الأطروحة الرابعة

من المحتمل أن ينتج عن تنفيذ وتطبيق كافة قرارات الأمم المتحدة المتعلقة بمسألة فلسطين (بما قيها قرار الجمعية العامة 181 لعام 1947 وقرار 194 لعام 1948) حل دولة ديمقراطية فيدرالية وثنائية القومية، اي، جمهورية فلسطين الديمقراطية الفيدرالية [Democratic Federal Republic of Palestine – DFRP]، تضم ثلاثة ولايات تتألف من ولاية فلسطين العربية بحدود 1947، ولاية فلسطين اليهودية ]او أفضل، العبرية [بحدود 1947، وولاية مدينة القدس بحدود 1947  Corpus Separatum] اي ولاية منفصل تحت نظام حكم دولي خاص تقوم على إدارته الأمم المتحدة[ – تخضع الولايات الثلاث لسيادة برلمان فيدرالي للجمهورية وتتحد معاً عن طريق جنسية فلسطينية فيدرالية واحدة، وعن طريق دستور ديمقراطي – ليبرالي، وعن طريق اتحاد اقتصادي.

وينبغي على الجميع الملتزمون بمبدأ الفصل بين المؤسسات الدينية عن الدولة أن يبذلوا أفضل مساعيهم لضمان بأن تكون جمهورية فلسطين الديمقراطية الفدرالية المستقبلية جمهوريةً اشتراكية.

الأطروحة الخامسة

إن تطبيق كافة قرارات الأمم المتحدة المتعلقة بالمسألة الفلسطينية ممكن فقط بالاعتماد على أساس مناهضة الصهيونية، أي على أساس تفكيك القوانين الاستراتجية للأبارتهايد الإسرائيلي Apartheid] – نظام الفصل العنصري[ ولا سيما قانون العودة؛ قانون أملاك الغائبين؛ قانون سلطة التطوير (وجميع هذه القوانين لعام 1950)؛ قانون وضعية منظمة الصهيونية العالمية [WZO] – الوكالة اليهودية لارض اسرائيل [JA] (لعام 1952)؛ قانون الصندوق القومي اليهودي ]كيرين كايميث ليسرائيل – Jewish National Fund/JNF/KKL [؛ (لعام 1953)؛ المعاهدة بين حكومة إسرائيل والتنفيذية الصهيونية والمعروفة أيضاً بإسم تنفيذية الوكالة اليهودية الخاصة بأرض إسرائيل (لعام 1954)؛ القانون الأساسي: أراضي إسرائيل؛ قانون أراضي إسرائيل؛ قانون إدارة أراضي إسرائيل (وجميعها لعام 1960)؛ المعاهدة بين حكومة إسرائيل والصندوق القومي اليهودي (لعام 1961).

The Green Line is a dangerous illusion – but we should guard the Red Line!

The Green Line is a dangerous illusion – but we should guard the Red Line!

By: Yoav Haifawi

To bring change we have to begin with recognition of reality… With the occupation of the West Bank and the Gaza Strip in 1967, Israel united the land of Palestine under its occupation. What we confront is one ApartheidState from the Jordan River to the Mediterranean Sea. Do we have to seek a return to the partition, which lasted from 1948 until 1967, or should we work for the reversal of the situation, the overthrow of apartheid and the establishment of one Palestine, free and democratic, on all the occupied land?

The “realists” tell us that Israel wouldn’t agree to the one-state solution. In reality Israel does not agree to any solution. Therefore, for any solution to be realistic we should be able to impose it. The realization of any solution depends on the building of a strong mass movement, which will implement it on the ground.

The development of illusions about re-partition of Palestine as a solution to the conflict is dangerous and delays progress towards any solution. This proposition pushes the right of return to the sidelines, promotes the division of the Palestinians in the homeland between “67” and “48”, legitimizes the occupation and the ethnic cleansing of 48, accepts the principle of a Jewish state, recognizes the occupation state of as an expression of “the right of self-determination for the Jews”, while it prevents true partnership in the struggle for liberation from the apartheid regime.

Sticking to the principle of the unity of the land of Palestine, and the rejection of the occupation and ethnic cleansing wherever it is, does not mean that we are facing the choice between either the liberation of the whole of Palestine at once or no liberation forever. Israel was forced to withdraw from the Gaza Strip under the pressure of the popular uprising and armed resistance – this is an achievement but it is not a solution.

Re-launching the project of liberation of all the land of Palestine, through the program of one democratic state, can re-formulate the methods of organization and the laws of confrontation and therefore requires profound study and full clarity.

One of the strengths in this solution is that while it refuses to waive the Palestinian right it simultaneously presents the best solution for splitting the Jewish population from Zionism and integrating them as citizens with equal rights in a democratic state. While it is impossible that Israel, as a racist institution, will accept this solution, our work among the Jewish public to promote this solution pulls the rug from under the feet of this institution.

This solution is the just and comprehensive solution and it includes everyone. We have to understand that it is not a solution for “us” – or for “the good people” – but it is a solution for all. It will be embraced by those who are looking for their rights because it ensures their rights. And it will be accepted by everybody else because there is no other option.

As we stand for the unity of the land and propose democratic solution, based on human rights to all people, there remains one red line about which there is no compromise and from which there is no retreat. It should be a solution to all the inhabitants of Palestine and all those who have a right in this country – and upholds the usurped rights before any others. The first to have the right to participate in the construction of free and democratic Palestine are the Palestinian refugees, the victims of Zionist ethnic cleansing. Any waiver on the right of return can be considered participation in the crime of ethnic cleansing, a crime against humanity with no statute of limitations, just as the right of return itself doesn’t expire with time.

We speak of a single democratic state in all of Palestine – and the return of all the refugees to all over the free homeland.

הקו הירוק נמחק מזמן – אבל עלינו לשמור על הקווים האדומים

הקו הירוק נמחק מזמן – אבל עלינו לשמור על הקווים האדומים

מאת: יואב חיפאווי

הפעולה לשינוי מתחילה בהכרה במצב הקיים… עם כיבוש הגדה המערבית ורצועת עזה בשנת 1967 איחדה ישראל את אדמת פלסטין תחת כיבושה. אנו ניצבים מול מדינת אפרטהייד אחת בין הירדן והים. האם עלינו לשאוף להחזרת החלוקה אשר נמשכה מאז 1948 ועד 1967 או לפעול כדי להפוך את המצב על פניו, להפיל את משטר האפרטהייד ולכונן פלסטין חופשית ודמוקרטית אחת בכל האדמה הכבושה?

אומרים לנו שישראל לא תסכים לפיתרון המדינה האחת… אבל ישראל אינה מסכימה לשום פיתרון. לכן מידת הריאליזם של פיתרון כלשהו תלויה ביכולתנו לכפות אותו, כלאמר נובעת מבניית כוח ציבורי שיהיה מסוגל להביא למימוש הפיתרון במציאות.

טיפוח האשליות לגבי חלוקת פלסטין כפתרון לסכסוך מסוכן ומעכב כל התקדמות לפתרון ממשי. הצגת פיתרון זה דוחקת את זכות השיבה אל השוליים, מחזקת את חלוקת הפלסטינים באדמת המולדת בין “67” ל-“48”, נותנת לגיטימציה לכיבוש של 48 ולטיהור האתני, מקבלת את העיקרון של מדינה יהודית, מכירה במדינת הכיבוש כנציגת “זכות ההגדרה העצמית של היהודים” ומונעת שותפות אמיתית במאבק למען השיחרור ממשטר ההפרדה הגזענית.

הדבקות בעיקרון של אחדות הארץ וההתנגדות לכיבוש ולטיהור האתני בכל מקום אין פרושם כי או שפלסטין תשתחרר כולה בבת אחת או שלא תשתחרר לעולם. ישראל כבר נאלצה לסגת מרצועת עזה תחת לחץ האינתפאדה העממית וההתנגדות המזויינת. נסיגה כזו הינה הישג אך היא איננה פיתרון.

ההעלאה מחדש של התוכנית לשחרור כל אדמת פלסטין, באמצעות התוכנית למדינה דמוקרטית אחת, יכולה לעצב מחדש את אופני ההתארגנות וחוקי העימות ולכן היא מצריכה לימוד יסודי ובהירות…

אחד מגורמי הכוח של פיתרון זה שהוא מסרב לוותר על הזכות הפלסטינית אבל באותו זמן מציע את הפיתרון הטוב ביותר לנתק את התושבים היהודים מהציונות ולשלב אותם כאזרחים שווי זכויות במדינה הדמוקרטית. בעוד שישראל כמוסד גזעני אינה יכולה לקבל פיתרון זה, פעולתנו בקרב הציבור היהודי למען קבלת פיתרון זה מושכת את השטיח מתחת רגלי הממסד.

זהו פיתרון צודק וכולל. עלינו להבין כי הוא אינו פיתרון “בשבילנו” – או “לאנשים הטובים” – אלא פיתרון לכולם. מי שמבקש צדק וזכויות יתמוך בו כי הוא מבטיח את זכויותיו בעוד שהאחרים יקבלו אותו בהעדר ברירה אחרת.

עם הדבקות באחדות הארץ והצגת הפיתרון הדמוקרטי ה”זכויותי” לכל האנשים – צריך לשמור על קו אדום אחד שלגביו אין לוותר וממנו אין לסגת: פיתרון זה נועד לכל תושבי פלסטין וכל בעלי הזכות בארץ זו – ושומר קודם כל על הזכויות שנגזלו. הראשונים שיש להם זכות לשוב ולבנות את חייהם בפלסטין החופשית והדמוקרטית הם הפליטים הפלסטינים קורבנות הטיהור האתני הציוני. כל וויתור על זכות השיבה כמוהו כשותפות בפשע הטיהור האתני – פשע נגד האנושות שלגביו אין התיישנות כמו זכות השיבה עצמה שגם היא אינה פגה עם הזמן.

מדובר במדינה דמוקרטית אחת בכל פלסטין – ובשיבת כל הפליטים אל כל קצווי המולדת החופשית.

الخطّ الأخضر تلاشى منذ زمن، ويجب الحفاظ على الخطوط الحُمْر

الخطّ الأخضر تلاشى منذ زمن، ويجب الحفاظ على الخطوط الحُمْر

بقلم: يوآب حيفاوي

قد تكون بداية التغيير الاعتراف بالوضع القائم… مع احتلال الضفة الغربيّة وقطاع غزّة عام 1967 وحّدت إسرائيل أرض فلسطين تحت احتلالها، ونحن أمام دولة أبارتهايد واحدة من النهر إلى البحر؛ فهل نسعى لإعادة التقسيم الذي استمرّ منذ 1948 وحتى 1967 أم نعمل لأجل قلب الأوضاع وإسقاط نظام الأبارتهايد وإنشاء فلسطين حرّة ديمقراطيّة واحدة على كلّ الأرض المحتلة؟

يقول لنا “الواقعيّون” إن إسرائيل لا توافق على حلّ الدولة الواحدة، وفي الواقع إسرائيل لا توافق على أيّ حلّ؛ ولذلك تكون واقعيّة أيّ حلّ مرهونة في قدرتنا على فرْضِه، وبالتالي نابعة من بناء القوة الجماهيرية الذي تفرض هذا الحلّ على أرض الواقع.

ولذلك تنمية أوهام إعادة تقسيم فلسطين كحلّ للصراع خطيرة وتؤخّر أيّ تقدّم نحو أي حلّ – لأنها تدفع في حق العودة إلى الهامش وتعزّز تقسيم الفلسطينيين في أرض الوطن بين “67” و”48″، وتشرعن احتلال 48 والتطهير العرقي، وتقبل بمبدأ الدولة اليهوديّة، وتعترف بدولة الاحتلال كتعبير عن “حق تقرير المصير لليهود”، كما أنّها تمنع الشراكة الحقيقية في النضال لأجل التحرّر من نظام الأبارتهايد.

التمسّك في وحدة أرض فلسطين، ورفض الاحتلال والتطهير العرقي أينما كان، لا يعني أننا أمام خيار إمّا تتحرّر فلسطين دفعة واحدة أو لا تتحرّر أبدًا؛ وقد أجبِرت إسرائيل على الانسحاب من قطاع غزة تحت ضغط الانتفاضة الشعبية والمقاومة المسلّحة – وهذا إنجاز ولكن ليس من حلّ.

إعادة طرح مشروع التحرير لكل أرض فلسطين، من خلال برنامج الدولة الديمقراطية الواحدة، يمكنه أن يعيد صياغة أساليب التنظيم وقوانين المواجهة ولذلك يحتاج أولاً إلى الدراسة والوضوح…

من جوانب القوة في هذا الحل أنه يرفض التنازل عن الحق الفلسطيني وفي آن واحد يطرح أحسن حلّ لسلخ السكان اليهود عن الصهيونية ودمجهم كمواطنين متساوي الحقوق في الدولة الديمقراطيّة. وإذ يستحيل قبول إسرائيل كمؤسسة عنصرية بهذا الحلّ فإن عملنا بين الجماهير اليهودية لطرح هذا الحلّ يسحب البساط من تحت أقدام هذه المؤسسة.

إن هذا الحلّ هو الحلّ العادل والشامل ويشمل الجميع – وبذلك علينا أن نفهم أنه ليس حلّ “لنا” – أو “للناس الطيّبين” وإنّما هو حلّ للجميع، ويقبله كل طالب حقّ لأنه يضمن حقوقه، ويقبله الآخرون لأنه لا بدّ منه.

أمّا مع التمسّك في وحدة الأرض وطرح الحلّ الديمقراطي “الحقوقي” على جميع الناس، فيبقى خط أحمر واحد لا تنازل ولا تراجع عنه – إنّه حلّ لجميع سكّان فلسطين ولجميع أصحاب الحق في هذا البلد – ويحافظ على الحقوق المسلوبة قبل غيرها؛ وأوّل من يحقّ له أن يشارك في بناء فلسطين الحرّة الديمقراطية هم اللاجئون الفلسطينيون ضحايا التطهير العرقي الصهيوني. ويُعتبر أيّ تنازل عن حقّ العودة مشاركة في جريمة التطهير العرقيّ وهي جريمة ضدّ الإنسانية لا تسقط بالتقادم، كما لا يسقط حق العودة نفسه.

إنّها دولة ديمقراطية واحدة في كلّ فلسطين – وإنّها عودة كلّ اللاجئين إلى كلّ أنحاء الوطن الحرّ.

מהו רעיון ה-“ODS” – מדינה דמוקרטית אחת?

מאת: דוד ניר

אזרחים יקרים, בני כל הלאומים והדתות בחבל ארץ זה:

עד כה כוחנות ואפליה מגובה בגזענות האפילו על מציאות החיים בחבל ארץ זה המשתרע בין הירדן לים. שנים ארוכות רצונות רעים וחמדנות בוטה, מגובים בקיצוניות דתית  – ניתבו את סדר היום בפלסטין/ישראל מאז 48, והרגילו אותנו להטיל ספק באפשרויות אחרות, ולו  רק משום עוצמת האלימות המשולחת מהצד היהודי.

אולם דברים משתנים בעולם: די להביט במה שהתחולל בעולם הערבי ב 5 השנים האחרונות על מנת להכיר בכך כי שינויים אפשריים ואף במהירות מפתיעה, ביחס לקיבעון הקודם.

רעיון המדינה הדמוקרטית האחת (ODS)ׂמנסה לקדם מציאות עתידית של חיים בשוויון ושותפות מלאה בשטחן המאוחד של פלסטין/ישראל. הרעיון מדלג קדימה על פני קיבעון האיבה והנצלנות הכוחנית, הסבל והאפליה, שנכפו ע”י הצד היהודי. רובנו מייחל  למועד שבו רוב הציבור בשני הלאומים יהווה גורם בעל משקל השואף למציאות נאורה יותר ונטולת כוחניות ואפליה. אין ספק שהאג’נדה היודו-ישראלית המקורית מנוגדת לרעיון זה, ולרבים שחסו תחת השפעתה יקשה להמיר את עמדתם המקובעת בתפיסה שוויונית והוגנת, ולאבד, מבחינתם, את המונופול על סדר היום.

בפרספקטיבה רחבה ה ODS עשוי לשמש כמתווה נאות לשינוי המיוחל, בייחוד אם יותר ויותר אזרחים ייבחנו אותו ברצינות ויתמכו בו לאחר שהגיעו למסקנה שהכיוון הנוכחי הוביל תמיד למבוי סתום, והבטיח רק יותר אלימות וסבל. ה ODS מבוסס על תפיסה מאוזנת ושוויונית, שכל כך נחוצה לכולנו.

אנו, תומכי הרעיון, מנסים לתאר את אפיה הרצוי של המדינה הדמוקרטית האחת בתקווה שהנושא יישקל ע”י כל אחת ואחד וייתפס כמציאות אפשרית המצפה למימושה.

זו מציאות שבה ההגמוניה הישראלית המבוססת על עוצמה צבאית לא מרוסנת ושלטון מדכא פינתה דרכה לתפיסה מתקדמת יותר ברוח מגילת זכויות האדם והסכמה להסתמך על החוק הבינלאומי, וויתרה על הזהות הכוחנית והמאפיינים השבטיים האתנוצנטריים, על הבלעדיות בשליטה במוסדות השלטון ובמשאבי האזור.

אנו מנסים לתאר מציאות שבה ישראל היהודית, לאחר שהבינה את טעויות ושיגיונות  עברה,  מנסה לתקן את תוצאות 65 שנות הפורענות והאפליה בעם הפלסטיני וכפועל יוצא גם במדינות ערב השכנות.

בעקבות ההבנה והחרטה מגיע גם הרצון לתיקון, וכשיישנו רצון כנה כזה, גם מה שנתפש כבלתי ניתן לתיקון עשוי לפנות מקום לאופקים חדשים.

מצע  הODS שחובר בשותפות ע”י קבוצת פלסטינים ויהודים  מוגש לעיונכם ובקורתכם.

אנו מייחלים לפריחתו של עידן חדש של שוויוניות ויצירת מסגרת חברתית נטולת לאומנות וזכויות ייתר, המכבדת את ייחודם של כל אזרחיה, מסגרת התומכת בפוטנציאל ההתפתחותי של כל אינדיבידואל באשר הוא.

ماهي فكرة الدولة الواحدة الديمقراطية؟

ماهي فكرة الدولة الواحدة الديمقراطية؟

بقلم: دافيد نير

أيها المواطنون الأعزاء، أبناء كلّ القوميات والأديان في هذه البلاد:

حتى الآن غطّى التمييز والسيطرة بالقوّة، المدعّمَين بالعنصرية، على واقع الحياة في البلاد الممتدّة بين نهر الأردن والبحر. ما حدّد جدول الأعمال ومسار الأمور في فلسطين/إسرائيل طيلة سنوات طويلة منذ 1948 هو النوايا السيّئة والأطماع الفظّة المدعّمَين بالتطرّف الدينيّ، فتعوّدنا على الشكّ في وجود إمكانيّات أخرى ولو بسبب فظاعة العنف المنفلت من الجانب اليهودي.

ولكن الأمور تتغيّر في العالم: يكفي أن ننظر إلى ما يحصل في العالم العربي في السنوات الخمس الأخيرة لكي نعترف بأن التغيير ممكن، وحتى سريع، قياسًا إلى الجمود السابق.

فكرة “الدولة الديمقراطية الواحدة” (ODS – One Democratic State) تحاول تطوير واقع مستقبلي مُساواتيّ وتَشاركيّ في المساحة الموحَّدة فلسطين/إسرائيل. الفكرة هي وثبة إلى الأمام تتجاوز الجمود والعداء والاستغلال باستخدام القوّة، والمعاناة والتمييز، التي فرضها الجانب اليهودي. معظمنا يرجو قدوم وقت تشكّل فيه أغلبية الجمهور من القوميّتين عاملاً له وزن يصبو إلى واقع أكثر تنوّرًا وخاليًا من العدوانيّة والتمييز. لا شكّ أن جدول الأعمال اليهوإسرائيلي الأصلي يناقض هذه الفكرة، وسيكون من الصعب على كثيرين ممّن تأثروا به أن يستبدلوا موقفهم المتصلّب بتصوّر أساسه المساواة والعدل، فهذا يُفقدهم ما يعتبرونه حصرية السيطرة على جدول الأعمال وسير الأمور.

بمنظور واسع، “الدولة الديمقراطية الواحدة” يمكنها أن تشكل خطّة ملائمة للتغيير المرجوّ، خاصة إذا تدارسها عدد أكبر وأكبر من المواطنين بجدّية ودعموها – بعد التوصّل إلى استنتاج أن الاتجاه الحاليّ قاد دائمًا إلى طريق مسدود وولّد مزيدًا من العنف والمعاناة. “الدولة الديمقراطية الواحدة” تستند إلى تصوّر متوازن ومساواتيّ، جميعنا في حاجة ماسّة إليه.

نحن، مؤيّدو الفكرة، نحاول وصف الطابع المرغوب للدولة الديمقراطية الواحدة، على أمل أن ينظر فيه كلّ واحد وواحدة ويعتبروه فكرة عملية ممكنة التحقّق في الواقع.

إنه واقع تكون فيه الهيمنة الإسرائيلية، المؤسّسة على القوّة العسكرية المنفلتة والسلطة القمعية، قد أفسحت الطريق لتصوّر أكثر تقدّمًا بروح إعلان حقوق الإنسان والتوافق على اعتماد القانون الدولي، وقد تنازلت عن هُوية ركيزتها القوّة والطابع القبَليّ والتمركز الإثنيّ، كما عن حصرية السلطة على مؤسسات الحكم وموارد المنطقة.

نحن نحاول وصف واقع تحاول فيه إسرائيل اليهودية، بعد أن فهمت أخطاء ونزوات ماضيها، أن تصحّح نتائج 65 سنة من التجبّر والتمييز ضدّ الشعب الفلسطيني وبالنتيجة ضدّ جاراتها الدول العربية. وفي أعقاب الفهم والندم تأتي إرادة التصحيح. وعند وجود هذه الرغبة الصادقة، فإن ما نتصوّره عسيرَ الإصلاح قد يفسح طريقاً لآفاق جديدة.

نقدّم لكم برنامج “الدولة الديمقراطية الواحدة” الذي تشاركَ في صاغته مجموعة فلسطينيين ويهود، برجاء الاطّلاع والنقد.

نأمل أن يزدهر عصر جديد من المساواة وخلق إطار اجتماعي خالٍ من القومية والامتيازات، يقوم على احترام خصوصية جميع مواطني هذا الإطار؛ إطار يدعم إمكانيات التطور لدى كلّ فرد بما هو فرد.